معرفی چند فیلم سینمایی

امروز می خواهم چند فیلم باارزش رو به شما معرفی کنم. اگر پست های قبلی من را دیده باشید می دانید که نظر من در مورد فیلم های انگیزشی چیست. اگر پست مربوط به فیلم های انگیزشی را نخوانده اید شاید بهتر باشد قبل از خواندن این پست، آن را مطالعه کنید. برای خواندن پست روی عنوان کلیک کنید. "چرا باید فیلم ببینیم." یک سوال: چرا باید فیلم دید؟ دیدن فیلم های مختلف، نمایشنامه و تاتر و البته خواندن کتاب های رمان یکی از ابزارهای مهم آموزش برای ماست که می تواند زبان بدن، دیالوگ گویی، چیدمان کلمات و ... را به ما بیاموزد. البته باید اضافه کنم که در پست "چرا باید فیلم ببینیم" من منکر حال خوب و ایجاد انگیزه نشدم و حرف من این بود که نباید خود را به این روش کسب انگیزه عادت دهیم، بنابراین توصیه من این است که فیلم ببین و به رفتار، گفتگوها، اتفاق ها و داستان ها دقت کن و بیاموز. هر فیلم سینمایی و یا هر کتاب رمان می تواند یک یا چند شخصیت را که نماینده بخشی از جامعه مخاطب ماست، به ما بشناساند.

روز معلم مبارک

هیچ وقت خود را لایق نام مقدس معلمی ندانسته و نمی دانم اما وقتی همراهانی عزیز داشته باشی، همین می شود که شد.

مغز خزنده

در این پست قرار است در مورد یک موجود بسیار جالب که در درون همه ما هست صحبت کنیم. این موجود عجیب و شگفت انگیز، بخشی از مغز ماست و وظیفه دارد تا ما را به هر قیمتی زنده نگه دارد. در حقیقت این بخش از مغز ما با رصد تمامی جسم ما، سعی در کم کردن مصرف انرژی و ذخیره آن دارد.

کسی با تو کاری نداره ...

"وسواس" یک بیماری ذهنی یا شاید بهتر است بگویم یک نوع اختلال روانیست که متاسفانه به شدت عادی انگاری شده و گاهی دیده می شود که شخص وسواس حتی به این خصلت خود افتخار هم می کند و این اختلال را جزو فضیلت های اخلاقی خود می داند! البته ذکر این نکته هم لازم است که شاید یکی از دلایلی که این اختلال آنقدر که باید جدی گرفته نمی شود این باشد که "وسواس" به اشکال مختلفی در اشخاص بروز می کند و مثل دیگر بیماری های مربوط به روان آدمی، دارای نشانه های مشخص و یگانه نیست. مثلا نشانه های بیماری اسکیزوفرنی در تمام مبتلایان به این بیماری تقریبا یکسان بوده و یک روان شناس یا روانکاو به راحتی با مشاهدات رفتاری و بررسی عکس العمل های بیمار می تواند به نوع بیماری پی ببرد اما در بیماری "وسواس" اینگونه نیست و مبتلایان می توانند رفتارهای کاملا متفاوتی داشته باشند و اما اگر به ریشه های رفتاری آنها دقت شود، این بیماری را نیز می توان تشخیص داد، البته به سختی!